Miasta Litwy

Od chwili odzyskania niepodległości w 1991 roku, Litwa stale konkuruje z dwoma innymi bałtyckimi państwami – Łotwą i Estonią. Litwini współzawodniczą z sąsiadami dosłownie we wszystkim: od rozmiaru wypłat do średniej szybkości rowerzystów na drogach. Jednoznacznie powiedzieć, kto lider w tym wyścigu na razie nie można. Jednak, minimum po jednym parametrze Litwa znalazła się daleko z przodu. Parametr ten - ilość dużych miast. Jeżeli Ryga w Łotwie i Tallin w Estonii – praktycznie jedyne duże centra, to w Litwie oprócz Wilna jest jeszcze Kowno, Kłajpeda, Szaulaj i Poniewieżys. Ludność każdego z tych miast przekracza 100 tysięcy mieszkańców.

Jasne, że Wilno – największe i najbogatsze miasto w kraju. Jego status mu masę ulg , turystyka, finansowe potoki. Przy tym Kowno, który w 1920 - 40 - te lata był stolicą republiki litewskiej, odnosi się do hegemonii Wilna z wykreśloną zazdrością.

Tak albo inaczej, dzisiaj oba miastom nie ma na co narzekać. I u Wilna, i Kowna starcza możliwości dlatego, żeby przyciągnąć uwagę turystów. Architektura, kulturalne i sportowe osobliwości, festiwale i inne wydarzenia dwóch stolic kontynuują tradycje stałą rywalizację, tylko już nie na zewnętrznym, a na wewnątrzlitewskim poziomie.

Szczególny temat – to miasta litewskiego wybrzeża Morza Bałtyckiego. Kłajpeda, Pałanga i Neringa – oto trzy wieloryby, które niosą na sobie planetę pod nazwą « wypoczynek letni w Litwie ». Kłajpeda słynna ze swoich muzeów, portu i jachtowych regat, Pałanga i Neringa – czystością plażu, malowniczą przyrodą, wydmami i wysoką jakością serwisu.

Miasta-uzdrowiska Litwy nie ograniczają się tulko morzem. Jeden z najlepszych europejskich spa-centrow – Druskininkaj – staje się najpopularniejszym miejscem w kraju do wszechsezonowego odpoczynku. Do liczby leczniczych uzdrowisk także warto dodać rozmieszczony nad brzegiem Niemena Birsztany ze źródłami mineralnymi i przytulny jeziorny Zarasaj.