Historia Litwy

Historia Litwy

Historia Litwy jak i historia każdego innego państwa stanowi ogromną część atrakcyjności kraju w oczach turysty. Przecież, na przykład, Koloseum w Rzymie - to kupa kamieni, złożonych w szczególnym porządku. I odżywają te kamienie dzięki wspomnieniom o odbywających się na arenie wydarzeniach i powiązanych z nimi legendach.

Tak i Litwa, w której dotychczas zachowało się mnóstwo zamków, starych młynów i starych rzemiosieł, przeprowadza z nieżywego żywe, dzięki licznym faktom i legendom, które dzisiaj na tyle posplątali się, że odróżnić jedno od innego nie tak prosto.

Jądro historii terażniejszej Litwy zestawia okres średniowiecza. W przedziale od 13 do 16 wieku Litwa była jednym z największych państw Europy – Wielkim Księstwem Litewskim. Księstwo rozciągało się od Bałtyckiego do Czarnego morza i włączało terytorium obecnych Litwy, Białorusi i Ukrainy. W różnych czasach stolica księstwa znajdowała się w Wilnie, Kiarnawie i Nowopiersiu (Białoruś). Litwa dotychczas czci wielkich książąt tego czasu: Mindowga – pierwszego Wielkiego Litewskiego Księcia, Witolda i Giediemina.

W końcu 16 wieku zaczęło się gaśnięcie sławy Wielkiego Księstwa. Początkiem końca pierwszego litewskiego państwa można uważać unię, podpisaną między WKL a Rzecz Pospolitą w mieście Lublin w 1569 roku. Wtedy Litwa straciła część swoich praw, a jej ludność stanęła gwałtownie brać polskie wartości i tradycje.

18 powiek ustawił ostateczny punkt w historii księstwa. Osłabione po Północnej wojnie państwo związkowe Polski i WKL zostały zmuszone do kapitulowania przed potężną Imperium Rosyjską. Po trzech podziałach Rzeczy Pospolitej, terytorium obecnej Litwy znalazła się w składzie Rosji.

Po dwóch wiekach rozpętała się Pierwsza Wojna Światowa, po zakończeniu której Litwa mogła znów odzyskać niepodległość. W 1920 roku była stworzona pierwsza niezależna republika Litewska, przetrwawsza do 1939 roku. Ten rok był się następną tragedią dla Litwy: ZSRR i Niemcy podpisały tajną umowę (pakt Mołotow-Ribbentrop) o podziale Litwy. W 1941 roku Litwa była okupowana przez niemiecko-faszystowskie wojska. W 1944 roku Litwę zdobyły wojska radzieckie. Dzisiaj okres z 1944 po 1991 lata pewni Litwini nazywają « czasem radzieckiej okupacji ».

Przetrwawszy 50 lat w jakości « suwerennej » Litewskiej Radzieckiej Socjalistycznej Republiki, w 1991 roku Litwa, w licznym dziękując ludowemu ruchu za niepodległość « Sajudis », ogłasza o swojej rzeczywistej suwerenności i wystąpieniu ze składu ZSRR. Za ostatnie znaczne wydarzenie w historii kraju być może uważany 1 maja 2004 roku kiedy Litwa wstąpiła do Unii Europejskiej.

Tak albo inaczej, przejść przez tysiąc lat wielkich zwycięstw i wielkich porażek, przeżywszy okres kwitnięcia i upadku Litwa mogła donieść do współczesności przede wszystkim to, z czego jest dumny dzisiaj każdy naród. Litwinom udało się zachować swoją oryginalną kulturę, swój język i swoje tradycje, które w nasze dni zestawiają coś niewidzialne. Ludzie nazywają to « duch brzegu ». Właśnie on daje życie omszałym kamieniom starych zamków, zniszczonym łopatami wietrznych młynów i bursztynowymi koralami, zrobionymi po lekalampięćsetletniej dawności.