Raganų kalnas w Juodkrantė: drewniane rzeźby i świat legend
Raganų kalnas, po niemiecku Hexenberg, to leśna ścieżka rzeźb w Juodkrantė na litewskiej Mierzei Kurońskiej. Wśród sosen i świerków stoją postacie z litewskich baśni, legend i opowieści ludowych: czarownice, diabły i inne dobrze znane istoty. Drewniane rzeźby sprawiają, że spacer staje się spotkaniem z lokalnym folklorem, a zarazem pokazują, jak sam krajobraz współtworzy charakter tego miejsca.
Najważniejsze informacje
- Położenie: Raganų kalnas leży w Juodkrantė na Mierzei Kurońskiej.
- Leśna ścieżka: Szlak rzeźb prowadzi przez zalesione, strome wydmy paraboliczne w pobliżu Zalewu Kurońskiego.
- Historyczne punkty na trasie: Trasa prowadzi przez Wzgórze Ewy i Wzgórza Wilhelma.
- Powstanie: W 1979 roku gmina Neringa zorganizowała pierwszy plener artystyczny poświęcony szlakowi rzeźb.
- Rzeźby: Podczas trzech plenerów w latach 1979–1981 około pięćdziesięciu rzeźbiarzy w drewnie i kowali stworzyło łącznie 71 postaci.
- Motywy: Dębowe figury przedstawiają postacie z litewskich baśni, legend i opowieści ludowych.
Szlak rzeźb w Juodkrantė
Szlak biegnie przez zalesione, strome wydmy paraboliczne w pobliżu Zalewu Kurońskiego. Wykorzystuje starsze leśne promenady, wytyczone jeszcze w czasach, gdy Juodkrantė rozwijała się jako nadmorski kurort. Trasa rozpoczyna się przy kamiennych schodach i prowadzi przez dwa historyczne punkty terenowe: Wzgórze Ewy i Wzgórza Wilhelma. Ich nazwy nawiązują do dziewiętnastowiecznej historii kurortu, kiedy dawna wioska rybacka stała się popularnym miejscem wypoczynku.
Dziś szlak wyróżniają rzeźbione dębowe figury. Ich motywy pochodzą z litewskiego folkloru; szczególnie często spotyka się czarownice i diabły. Rzeźby stoją wzdłuż zalesionej trasy. Korzenie, różnice wysokości oraz przeplatanie się otwartych i zacienionych odcinków składają się na charakter spaceru. Projekt szlaku łączy rzemiosło artystyczne z terenem, na którym można oglądać figury.
Jak powstały drewniane figury
Wystawa rzeźb ma swoje początki w plenerze artystycznym, który gmina Neringa zorganizowała w 1979 roku w Juodkrantė. Zebrali się tam rzeźbiarze w drewnie i kowale z całej Litwy; okazją był Międzynarodowy Rok Dziecka. Podczas trzech plenerów w latach 1979–1981 około pięćdziesięciu rzeźbiarzy w drewnie i kowali stworzyło na szlak łącznie 71 rzeźb. Z biegiem czasu wystawa była uzupełniana i odnawiana, ponieważ wilgotny morski klimat niszczył drewno.
Artyści wybierali postacie z opowieści znanych na Litwie. Wzgórze zmienia się dzięki temu w ilustrowaną księgę, po której można spacerować, a znajome postacie pojawiają się między drzewami i wydmami. Drewniane figury nadają legendom i baśniom konkretną lokalizację oraz łączą przekazywane z pokolenia na pokolenie historie z wyjątkowym fragmentem krajobrazu mierzei.
Juodkrantė — od wioski rybackiej do kurortu
Historia Hexenbergu jest ściśle związana z rozwojem Juodkrantė. Wieś leżała nad zalewem; w XIX wieku przyciągały tu turystów rybołówstwo, usprawnienie żeglugi po zalewie oraz rozbudowa miejscowości. W 1861 roku przedsiębiorstwo Stantien & Becker rozpoczęło wydobycie bursztynu z zalewu w pobliżu Juodkrantė. W kolejnych dziesięcioleciach powstały pensjonaty, hotele, wille i przystań. Promenady w sosnowym i świerkowym lesie należały do ówczesnej oferty wypoczynkowej, a dziś stanowią scenerię szlaku rzeźb.
Wizytę na Hexenbergu można zaplanować jako przystanek podczas podróży przez Neringę. Gmina obejmuje kilka osad położonych wzdłuż mierzei; Juodkrantė jest osobną miejscowością między Smiltynė a Nidą. Krajobraz i osady Mierzei Kurońskiej stanowią właściwy kontekst geograficzny. Osoby przyjeżdżające przez Kłajpedę mogą połączyć pobyt ze zwiedzaniem portowego miasta Kłajpedy.