Krzyże w Szawlach

Krzyże w Szawlach to jedno z najważniejszych miejsc pielgrzymkowych na Litwie, ale nie zostały one jeszcze ogłoszone miejscem błogosławionym ani tym bardziej świętym. Historia Krzyży w Szawlach zaczyna się gdzieś pomiędzy mitem, legendą a poszukiwaniem prawdy. Najważniejsze pytanie, jakie można zadać w związku z Krzyżami w Szawlach, a na które niełatwo znaleźć odpowiedź, brzmi: dlaczego stoją właśnie tutaj, a nie w innym miejscu na Litwie?

W bezpośrednim sąsiedztwie Krzyży w Szawlach znajduje się czwarte co do wielkości miasto Litwy, Szawle. Dzięki apartamentom wakacyjnym i hotelom Szawle staną się także punktem wypadowym do tego niezwykłego litewskiego miejsca pielgrzymkowego. Mieszkańcy tego niewielkiego miasta przemysłowego z radością witają każdego gościa w swoich apartamentach wakacyjnych w Szawlach. Wdzięczność i niezłomna wiara mieszkańców Szawli przejawiają się między innymi na tym niewysokim, zaledwie około dziesięciometrowym wzgórzu z Krzyżami w Szawlach. Kto szuka drogowskazu, znajdzie jedynie kilka drewnianych tablic z napisem „Kryžių kalnas”. Krzyży w Szawlach nie sposób jednak przeoczyć. Wzgórze emanuje niemal boską, pokorną i pełną oddania atmosferą, której nie sposób nie dostrzec. W czasach Związku Radzieckiego wielokrotnie próbowano zrównać z ziemią wzgórze z Krzyżami w Szawlach. Jednak im częściej podejmowano takie próby, tym więcej krzyży pojawiało się w tym miejscu. Według jednej z legend dramatyczna historia zaczyna się od prośby chorego człowieka skazanego na śmierć: obiecał, że jeśli przeżyje, postawi w tym miejscu krzyż wdzięczności. Przyjmuje się również, że podczas wojen w latach 1831–1836 potajemnie grzebano tu zmarłych, jednak naukowcy i archeolodzy odkryli jedynie pozostałości starego zamku, paleniska oraz liczne przedmioty wskazujące na średniowieczne osadnictwo w Szawlach. Pierwsza wzmianka o Szawlach w dokumentach pochodzi dopiero z 1524 roku. Za pewne i prawdopodobne uznaje się jednak, że w latach 1941–1952 Szawle stały się miejscem nadziei, modlitwy i wiary, gdy wielu mieszkańców tego regionu wywieziono na Syberię. Dopiero wraz z końcem tak zwanej „żelaznej kurtyny” i socjalizmu Michaił Gorbaczow ogłosił Krzyże w Szawlach narodowym dziedzictwem Litwy. Krzyże w Szawlach uczcił także papież, który podczas mszy dla około 100 000 wiernych wzniósł własny, około siedmiometrowy krzyż.

Dzisiejszy pomysł, by postawić krzyż na tym wzgórzu, nieco się zmienił. Obecnie na wzgórzu rozstawiają się handlarze, próbujący sprzedawać dzieła szawelskich rzeźbiarzy krzyży. Jednak wiara w nadzieję, miłość do Boga, do samego siebie czy miłość powinna, moim zdaniem, obudzić się w każdym z nas; tylko szczere oddanie może sprawić, że życzenia lub modlitwy staną się częścią ich spełnienia. Ponad 40 000 krzyży, wizerunków Matki Boskiej, różańców, próśb, życzeń, zdjęć i niewidocznych już łez, osuszonych przez wiatr, świadczy o niezwykłej sile samej wiary, której wyrazem są Krzyże w Szawlach.